Echte mama's.
Echte verhalen.
0m de privacy van de mama’s en gezinnen waar ik mee werk te respecteren, zijn alle namen fictief.
Saar
Mama van 2 dochters – zaakvoerder in de zorgsector
“Ik was soms geen aangename mama meer omdat ik altijd maar bezig was in mijn hoofd.”
Nathalie
Alleenstaande mama van een zoon – zelfstandige dienstverlener
“Mijn hoofd staat NOOIT stil. Ik kan perfect twee volledige gedachtengangen tegelijkertijd naast elkaar in mijn hoofd hebben.”
Sofie & Thomas
2 kinderen – freelancer – voltijds in loondienst
“Het pijnlijkste zijn de foto’s die NIET aan de muur hangen, de fotoboeken die we NIET hebben.”
Elisa
Mama van 3 kinderen – ondernemer
“Constant vooruitdenken en compenseren, alles blijven dragen voor het geval dat.”
Julie
Mama van een dochter – leerkracht
“Mijn dochter vraagt soms of ik boos ben, terwijl ik dat helemaal niet ben.”
Marie
Mama van 2 – zelfstandige in bijberoep
“Mijn hoofd draait altijd overuren. Ik wil de tabbladen kunnen sluiten zonder bang te zijn dat ik iets vergeet.”
Hailey
Mama van 2 – bijberoep in opbouw
“Ik was overweldigd door alles wat ik moet doen en alles wat ik wil doen.”
Jouw verhaal begint hier
Saar
Mama van 2 · zaakvoerder in de zorgsector
“Ik was soms geen aangename mama meer omdat ik altijd maar bezig
was in mijn hoofd.”
Sarah runt haar eigen zaak in de zorgsector. Haar dag is vol voor die eigenlijk begonnen is, ze vertrekt vroeg, moet vaak naar afspraken, en is dan pas echt op het werk. Ze heeft geen tijd om te ontbijten voor ze vertrekt. Hoewel ze best tevreden is met haar leven, is haar energie beneden alle pijl.
Haar hoofd draait altijd door. Zelfs als iets opgelost is, het blijft malen. Elke maandagochtend een berichtje van iemand van het personeel dat ziek is. Mails van bij het opstaan tot laat in de avond, ook als er geen urgentie was. Ze wou steviger staan, durven nee zeggen, maar vond het moeilijk. Op de vraag “wat doe je dagelijks voor jezelf” antwoordde ze: “niets”.
WAT ER VERANDERDE
We kozen één hefboom en pakten die als eerste aan. Niet alles tegelijk, dat was precies wat haar uitputte. Eén concrete aanpassing in haar ochtend gaf haar voor het eerst in lange tijd het gevoel dat de dag van haar was voor die van iedereen werd.
Structurele stressmomenten op het werk werden afgegrendeld, door de spelregels te veranderen. Ze durfde haar eigen grenzen te benoemen. En ze begon, ook ruimte te maken voor iets van haarzelf.
“Ik heb nu een zee van tijd ’s ochtends.”
Nathalie
Alleenstaande mama van een zoon · zelfstandige dienstverlener
“Mijn hoofd staat NOOIT stil. Ik kan perfect twee volledige gedachtengangen
tegelijkertijd naast elkaar in mijn hoofd hebben.”
Nathalie is zelfstandige en alleenstaande mama. Geen vangnet, niemand die ’s avonds de sleutel in het slot steekt en de tweede shift overneemt. Ze bouwt haar zaak terug op na een periode waarin het echt te veel was geworden. Ze werkt enorm hard. Ze ziet het alleen niet terug in wat het oplevert.
Haar werk verspreidde zich overal tegelijk: berichten, mails, tools, notities op tien verschillende plekken. Ze ging iets doen en een uur later had ze nog niets gedaan van wat ze van plan was. Op een gegeven moment durfde ze haar eigen telefoon niet meer openen. Thuis deed ze alles alleen: haar zoontje, de financiën, het huishouden, de administratie die al jaren bleef liggen. Er was niemand om op terug te vallen. Ze wist waar dit naartoe ging. Ze had het eerder meegemaakt.
WAT ER VERANDERDE
We brachten de chaos terug naar overzicht. Door alles wat versnipperd was samen te brengen op één plek. Ze wist eindelijk weer wat er moest, wanneer, en hoefde het niet meer allemaal in haar hoofd te houden.
De administratie die al jaren bleef liggen pakten we samen aan. Omdat ze eerder al een zware periode had meegemaakt, zochten we ook ondersteuning via externe psychologische begeleiding, een bewuste keuze. En dan was er nog de reis. Ze had jaren niet meer op vakantie gegaan met haar zoontje. Ze maakte bezwaren. Ik maakte een inpaklijst. Ze ging. En ze had er zo’n deugd van.
“Iedereen heeft een Bieke nodig. Precies een tweede brein. Empathisch en zonder oordeel.”
Sofie & Thomas
Twee jonge kinderen · freelancer en voltijdse job
“Het pijnlijkste zijn de foto’s die NIET aan de muur hangen, de
fotoboeken die we NIET hebben.”
Sofie en Thomas werken allebei voltijds en hebben twee jonge kinderen. Veel hobby’s en een druk leven. Ze zijn geen mensen van strakke systemen, spontaniteit is heel belangrijk voor hen. Maar Sofie droeg bijna alles wat niet zichtbaar is. De planning, de opvolging, de administratie die al maanden bleef liggen. Thomas begon aan dingen maar maakte ze zelden af, hij zag gewoon niet altijd wat er moest gebeuren. Dus vroeg Sofie het. En het vragen kostte haar ook energie.
Ze wist wat er misliep, kende haar patronen, waar het vandaan kwam. Ze was helder over wat ze wou. Maar de start bleef bij haar liggen, de opvolging ook. En dan waren er de foto’s. Die hingen niet aan de muur. De fotoboeken bestonden niet. In plaats van tastbare herinneringen stond alles in de Cloud.
WAT ER VERANDERDE
De dingen die al jaren bleven liggen werden eindelijk vastgepakt, niet door Sofie alleen, maar samen. Ruimtes die een vergaarbak waren geworden, werden aangepakt met een opruimcoach. De onzichtbare taken werden zichtbaar gemaakt en verdeeld. Er kwam een vast moment om af te stemmen, zodat Sofie niet meer hoefde te vragen maar ze gewoon konden plannen.
En de foto’s werden gesorteerd, en in de planning gestoken om niet meer uit het oog te verliezen. Zodat die herinneringen eindelijk aan de muur kunnen.
“We vonden structuur nooit bij ons passen, maar nu hebben we veel meer tijd om spontaan te zijn.”
Elisa
Mama van 3 kinderen · ondernemer & loondienst
“Ik heb 90% controle over mijn agenda. Maar anderen bepalen mijn timing.”
Elisa is mama van drie en heeft naast haar gezin een flinke professionele verantwoordelijkheid. Haar man helpt als hij er is, maar zijn agenda is onvoorspelbaar. Op papier heeft ze hulp.
In de praktijk controleerde ze alles dubbel. De hulp deed de taken niet zoals afgesproken, dus legde ze alles opnieuw uit, of deed het uiteindelijk zelf. De hulp was er formeel. De mentale last bleef volledig bij haar. Met haar man probeerde ze af te stemmen, maar dat lukte alleen ’s avonds als ze allebei al leeg waren. Ze dacht constant vooruit voor iedereen, ook voor wat anderen zouden moeten doen. Er was nooit een eindpunt. Het was nooit klaar.
WAT ER VERANDERDE
We pakten de hulp aan die geen echte hulp was, met duidelijke afspraken, concrete verwachtingen en een systeem zodat Elisa niet meer achter alles aan moest. Het loslaten begon pas toen er een structuur was waarop ze kon vertrouwen.
De afstemming met haar man verschoof naar een moment waarop ze er allebei echt bij konden zijn. En er kwam een systeem dat bleef lopen ook als zij er even niet bovenop zat.
“Ik kan het veel meer loslaten dankzij jou.”
Julie
Mama van een dochter · leerkracht · midden in een verbouwing
“Mijn dochter vraagt soms of ik boos ben, terwijl ik dat helemaal niet ben.
Ze lijkt het aan mijn gezicht te zien.”
Julie zat middenin een verbouwing, had een dochtertje van 2,5, en werkte fulltime als leerkracht. Dan stopt het werk niet als de schooldag stopt, er is altijd iets voor te bereiden. Ze kende maar één manier van werken: wat moet gebeuren, moet perfect zijn. Goed voorbereid zijn gaf haar een gevoel van controle. Maar het stopte nooit, het was nooit genoeg.
Terwijl ze met haar dochter speelde, liepen de lijstjes gewoon verder in haar hoofd. Ook leuke dingen voelden soms als een last. Ze had al een paar keer een dagje voor zichzelf gepland, maar zelfs dan bleef ze in stressmodus. Om 21u was ze zo moe dat haar ogen toevielen.
Ze was enorm georganiseerd. Maar ze voelde nooit rust, ze laadde nooit op.
WAT ER VERANDERDE
We legden haar dag bloot en ontdekten samen waar de energie naartoe ging. Het was niet de hoeveelheid werk, het was dat ze nooit echt kon opladen. Haar pauzes waren bezet zonder dat ze het wist. Haar avonden ook.
Er kwamen grenzen. Als kleine, haalbare ankerpunten doorheen de dag. Ze ging lopen. Ze las een uurtje. En ze maakte stappenplannen voor haar lesvoorbereidingen, zodat ze niet elke keer weer van nul moest beginnen.
“Ik ben wel trots om te melden dat ik deze vakantie niets, maar dan ook echt niets voor school gedaan heb :-).”
Marie
Mama van 2 · zelfstandige ondernemer in bijberoep
“Mijn hoofd draait altijd overuren. Ik wil de tabbladen kunnen sluiten
zonder bang te zijn dat ik iets vergeet.”
Marie combineert haar eigen bedrijf met een andere job en het mama-zijn. Ze is scherp, strategisch, gedreven, het type dat snel ziet wat er moet en ook meteen weet hoe. Haar hoofd staat nooit stil. Ze heeft van alles geprobeerd om dat bij te houden. Ze begint altijd vol goede moed en haakt even later af. Als het niet perfect is doet ze het liever niet.
Klanten bereikten haar via alle kanalen door elkaar. Haar eigen administratie werd uitgesteld. Thuis regelde ze alles van school en opvang tot financiën en verjaardagen.
WAT ER VERANDERDE
Niet alles in één keer. Dat was meteen het eerste wat verschoof. Haar manier van werken en communiceren werd helemaal herbekeken om een systeem te bouwen dat paste bij hoe haar brein werkte. De chaos had een structuur nodig, geen extra discipline. Een systeem om haar te ondersteunen, niet om haar op te jagen.
Via onze gesprekken kreeg ze een houvast: ze wist waar ze naartoe werkte en hoefde het niet allemaal tegelijk aan te pakken.
“Ik voel de druk niet meer om te moeten productief of creatief te zijn. You’ve changed my life.”
Hailey
Mama van 2 · start op in bijberoep · loondienst
“Ik was overweldigd door alles wat ik moet
doen en alles wat ik wil doen.”
Hailey is mama van twee kinderen en bouwt naast haar gezin een bijberoep op, eigenlijk twee tegelijk. Ze voelt het vuur branden. Ze wil het echt. Ze is ook iemand die zichzelf goed kent: ze weet wat er misloopt, ze kan het perfect verwoorden. Wat ze mist is de structuur die dat vuur niet dooft maar kanaliseert.
Haar to-do-lijst groeide naarmate haar motivatie groeide. Ze probeerde tijdsblokken maar hield ze niet vol. Als ze ervan afweek voelde ze zich schuldig, alsof ze had gefaald. Dat schuldgevoel zorgde voor strengere planning. En dan liep ze opnieuw vast. Haar hoofd werkte te snel: had ze een idee, dan vloog ze naar de computer, om een kwartier later af te dwalen. Alles tegelijk.
WAT ER VERANDERDE
De eerste stap was geen planning, het was rust. Bewuste rust, want dat was het enige wat ze nooit deed. Van daaruit begon de rest te bewegen. Er kwamen vaste dagen voor het bijberoep zodat haar hoofd de rest van de week echt los kon laten. De druk van “elke dag iets” verdween.
Er kwam ook een manier om haar hoofd leeg te maken zonder meteen de diepte in te gaan. Routines werden vergemakkelijkt en weken later maakte ze op één van haar vaste dagen haar materiaal klaar: “ik was niet de hele tijd aan het denken wat ik nog allemaal kon doen.” Dat was de overwinning.
“Nooit gedacht dat het optimaliseren zou starten met de erg nodige zelfzorg.”
Lena
Mama van 2 · zelfstandige in bijberoep · staat er ’s ochtends alleen voor
“Ik doe alles alleen.”
Lena is mama van twee kleine kinderen, werkt in loondienst en combineert dit met het uitbouwen van haar bedrijf. Haar partner vertrekt vroeg, een bewuste keuze zodat hij ’s avonds eerder thuis kan zijn. Maar dat betekent dat elke ochtend volledig op haar schouders ligt. Zichzelf klaarmaken, de baby voeden, de dreumes begeleiden, met een harde deadline bovenop.
Ze omschreef zichzelf als een georganiseerd persoon. Ze twijfelde zelfs of er wel iets aan te doen was. “De issue ligt bij de onvoorspelbaarheid van de kindjes.” En dat klopte, maar het was niet het hele verhaal. De dreumes wilde alles zelf doen en ging dan traag. De baby wilde gedragen worden op het moment dat ze het andere kind moest klaarmaken. Als er tijdsdruk was, werd Lena korter. Als ze korter werd, ging het nog moeilijker. Een cirkel die zichzelf elke ochtend opnieuw opstartte.
WAT ER VERANDERDE
We gaven de ochtend een structuur die meeging met de onvoorspelbaarheid in plaats van ertegen te vechten. De dreumes werd een medestander in plaats van een obstakel. Er kwam een plan voor de ochtenden waarop echt niets werkt, zodat zelfs die niet meer voelden als mislukking.
En de avondvoorbereiding verschoof naar haar partner, want dat was de enige echte hefboom.
“Je hebt me meer geïnspireerd en vooruitgeholpen dan ik ooit had verwacht.”
Je verdient
rust.
Een Dieptegesprek is jouw eerste stap.
In 90 minuten kijken we samen wat er nodig is om het los te trekken.